دوره 7، شماره 1 - ( 1395 )                   جلد 7 شماره 1 صفحات 215-235 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Vaezi H. Obligatory Adjuncts in Persian. IQBQ. 2016; 7 (1) :215-235
URL: http://journals.modares.ac.ir/article-14-11063-fa.html
واعظی هنگامه. افزوده‌های اجباری در زبان فارسی. جستارهای زبانی. 1395; 7 (1) :215-235

URL: http://journals.modares.ac.ir/article-14-11063-fa.html


استادیار زبان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت، گیلان، ایران
چکیده:   (2024 مشاهده)
در این مقاله (عدم) حضور‘افزوده­های اجباری’ در عبارت­های اسنادی و وصفی در زبان فارسی مورد مطالعه قرار می‌گیرد. با این بررسی نشان می‌دهیم که افزوده­ها بر خلاف ایده­های پیشین سازه‌های اختیاری نیستند و می­توانند در برخی پاره‌گفتارها نقش بسزایی داشته باشند. فرضیه مقاله این است که ساخت‌های اسنادی و وصفی با پیروی از ملاحظات کاربردی و نیازهای بافتی و کلامی بهتر توجیه می‌گردند؛ لیکن چنین تبیین جامعی در تحلیل‌های دستوری و معنایی مشاهده نمی‌شود. در چنین ساخت‌هایی ، حضور افزوده‌ها برای اغنای نیاز کانونی الزامی است. بر اساس نیاز کانونی ، هر پاره گفتار باید حاوی کانون باشد و در بافت کلامی اطلاع جدیدی را به شنونده انتقال دهد. حضور افزوده‌های اجباری صرفاً یکی از شیوه‌های مرتفع‌سازی چنین نیازی است. این نیاز کلامی از یکی از اصول همکاری گرایس به نام ،‘ اصل کمیت’ یا ‘اصل-آرِ هورن’ سرچشمه می‌گیرد. مرور شواهد نشان می‌دهد که نیاز کانونی و توجه به ملاحظات کاربردی انگیزه اصلی حضور افزوده‌ها در پاره‌گفتارها می‌باشد. بنابراین هر پاره گفتار در بافت کلامی و طبیعی خود باید برای مخاطب اطلاع‌دهنده باشد.  از این رو عبارت­های اسنادی (مانندجملات مجهول کوتاه) و وصفی  در زبان فارسی با حضور افزوده اجباری بهتر درک می­گردند و دلیل حضور آن­ها نیاز کانونی تلقی می­شود.  
متن کامل [PDF 313 kb]   (2056 دریافت)    
نوع مقاله: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: کاربرد شناسی زبان
دریافت: ۱۳۹۳/۲/۷ | پذیرش: ۱۳۹۳/۷/۲۶ | انتشار: ۱۳۹۵/۱/۱

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code