دوره 6، شماره 6 - ( 1394 )                   جلد 6 شماره 6 صفحات 163-183 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Rezapour E. Adjacency Condition and Specificity in Persian: Interface between Syntax and Semantics. IQBQ. 2016; 6 (6) :163-183
URL: http://journals.modares.ac.ir/article-14-8189-fa.html
رضاپور ابراهیم. شرط مجاورت و مشخص‌بودگی در زبان فارسی: تعامل میان نحو و معنی‌شناسی. جستارهای زبانی. 1394; 6 (6) :163-183

URL: http://journals.modares.ac.ir/article-14-8189-fa.html


استادیار زبان‌شناسی همگانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
چکیده:   (1584 مشاهده)
شرط مجاورت به‌عنوان یکی از محدودیت‌های نحوی در اعطای حالت در برخی زبان‌ها مانندِ انگلیسی، هلندی، ترکی و هندی به‌شمار می‌رود و تاکنون مطالعات بسیاری دربارۀ وجود و عدم وجود شرط مجاورت در زبان‌های گوناگون صورت گرفته است. پژوهشگرانی مانند چامسکی (1981) و استوول (1981) قائل به نقش شرط مجاورت در دستور زایشی بوده‌اند و برخی پژوهشگران مانند جانسون (1991) نقش مجاورت را در دستور زایشی رد کرده‌اند. مخالفان حضور شرط مجاورت در دستور زایشی معتقداند که دو اصل فرافکنی و شرطِ دوشاخه‌ای‌بودن باید جایگزین مجاورت شوند. در این پژوهش کوشش شده است تا کاربرد شرط مجاورت در زبان فارسی بررسی شود. تحلیل داده‌های پژوهش نشان می‌دهد که حالت‌بخشیِ هستۀ تصریف به فاعل و همچنین حالت‌بخشیِ فعل به مفعول مستقیمِ مشخص در زبان فارسی تابع محدودیت‌های مجاورت نیستند. درحقیقت در زبان فارسی جایگاه مفعول مستقیمِ مشخص در مشخص‌گرِ گروه فعلی هسته‌ای و هستۀ تصریف در انتهای جمله قرار گرفته‌اند که امکان مجاورت میان هستۀ تصریف و فاعل و همچنین مجاورت میان فعل و مفعول مستقیمِ مشخص در فارسی وجود ندارد؛ اما حالت‌بخشی حرف اضافه به گروه اسمی و فعل به مفعول مستقیمِ نامشخص تابع محدودیت‌های مجاورت‌اند. بنابراین میان شرط مجاورت و مشخص‌بودگی رابطه‌ای مستقیم وجود دارد.
متن کامل [PDF 311 kb]   (1313 دریافت)    

دریافت: ۱۳۹۳/۶/۹ | پذیرش: ۱۳۹۴/۲/۵ | انتشار: ۱۳۹۴/۱۰/۱

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code