دوره 8، شماره 3 - ( 1396 )                   جلد 8 شماره 3 صفحات 1-21 | برگشت به فهرست نسخه ها

PMCID: 0

XML English Abstract Print


استادیار زبان شناسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران
چکیده:   (3513 مشاهده)
آسیب زبانی یکی از مشخصه­های اصلی کودکان مبتلا به ­اُتیسم است، با این­ حال در پژوهش­های مربوط به اُتیسم، ویژگی­های زبانی، به­ویژه دستوری این کودکان به صورت جامع بررسی نشده است و اطلاعات اندکی از نیمرخ زبانی افراد فارسی­زبان مبتلا به ­اُتیسم وجود دارد و به علت ناهمگونی موجود در اُتیسم نیز، لازم است بررسی­های گسترده­ای دربارۀ ویژگی­های زبانی این کودکان در زبان­های مختلف انجام گیرد. هدف این مطالعه بررسی ویژگی­های دستوری در کودکان فارسی­زبان مبتلا به اُتیسم و آشکار ساختن تفاوت­های دستور بیانی آن­ها از کودکان طبیعی همتای سنی و همتای زبانی است. در این مطالعۀ 10 کودک ( 6-9 ساله) مبتلا به ­اُتیسم با عملکرد بالا و 20 کودک طبیعی (10 کودک همتای سنی و 10 کودک همتای زبانی) شرکت داشتند. برای تشخیص کودکان اُتیسم با عملکرد بالا از آزمون گارز و آزمون غربالگری اُتیسم استفاده گردید. بعد از اجرای آزمون بیان دستوری، پاسخ‌های آن‌ها ثبت و تحلیل شد. نتایج به­دست آمده نشان داد در ساختارهای مربوط به جملات شرطی، تعجبی، ضمایر اشاره، کسرۀ اضافه و ساخت سببی، بین دو گروه مبتلا به اُتیسم و همتای سنی تفاوت معناداری وجود ندارد (05/0<P) و در ساخت­های مربوط به جملات پرسشی دارای پرسش­واژه و جملات پرسشی بله/خیر، بند موصولی متممی، ضمایر متصل، منفصل، تقابلی، و نیز حرف اضافه بین دو گروه مبتلا به اُتیسم و همتای سنی و زبانی تفاوت معناداری وجود دارد (05/0 P<). بنابراین تولیدساخت­های پرسشی، موصولی و ضمایر از مشکلات زبانی مهم در این کودکان است که باید افزون­بر تشخیص، در درمان نیز مورد توجه جدی قرار گیرد.
متن کامل [PDF 255 kb]   (1206 دریافت)    
نوع مقاله: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: روان شناسی زبان
دریافت: ۱۳۹۴/۱۰/۲۰ | پذیرش: ۱۳۹۵/۴/۲۵ | انتشار: ۱۳۹۶/۵/۱