دوره 9، شماره 4 - ( 1397 )                   جلد 9 شماره 4 صفحات 137-156 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- استادیار گروه ادبیات عربی دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. ، A.Bashiri@kashanu.ac.ir
2- استادیار گروه ادبیات فارسی دانشگاه گنبد کاووس، گلستان
چکیده:   (83 مشاهده)
ترجمۀ شعر یکی از دشوارترین و پیچیده­ترین انواع ترجمه است. آندره لفور ازجمله پژوهشگرانی است که برای ترجمۀ شعر الگویی ارائه داده است که دربرگیرندۀ هفت رهیافت است: 1. واجی یا آوایی، 2. تحت­اللفظی، 3. موزون، 4. شعر به نثر، 5. مقفا، 6. شعر سپید، و 7. تعبیر. این رهیافت­ها با نظر به ترجمه در زبان­های غربی، به­ویژه انگلیسی، مطرح شده است. نگارندگان این مقاله بر آن­ند تا با معرفی این رهیافت­ها و پیاده­سازی آن بر روی ترجمۀ رباعی­های خیام به فارسی و ترجمۀ شعر «عن انسان» محمود درویش از عربی به فارسی، میزان کارآمدی آن را در دو زبان عربی و فارسی بسنجند. اصلی­­ترین دستاوردهای این پژوهش به­سبب واژه­هایی با ریشۀ یکسان، واژگان و عروض مشابه، رهیافت واجی، تحت­اللفظی، موزون، منثور، مقفا و تعبیر تا حد زیادی قابل تطبیق است؛ اما به­سبب تفاوت فرم­های شعری­ای که زمینۀ رهیافت­های لفور است با فرم شعرهای فارسی و عربی، رهیافت­های لفور در جاهایی همخوان با شعر فارسی و عربی نیست؛ چنانچه در شعر فارسی در کنار قافیه گاهی ردیف هم می­آید و رهیافت ششم به­سبب نبود شعر سپید در زبان فارسی و عربی منتفی است.
 

 
متن کامل [PDF 264 kb]   (28 دریافت)    

دریافت: ۱۳۹۶/۹/۹ | پذیرش: ۱۳۹۷/۸/۴ | انتشار: ۱۳۹۷/۸/۴