دوره 7، شماره 3 - ( 1395 )                   جلد 7 شماره 3 صفحات 107-127 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکتری زبان‌شناسی همگانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، گروه زبان‌شناسی، تهران، ایران
2- دانشیار گروه زبان شناسی همگانی، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده علوم انسانی ، تهران، ایران
چکیده:   (2980 مشاهده)
هدف از پژوهش حاضر بررسی ساخت اسم مکان در فارسی از رهگذر وندها و شبه‌وندهای اشتقاقی دال بر مکان می‌باشد که با وجود شباهت در کارکرد، به‌لحاظ معنایی کاملاً یکسان عمل نمی‌نمایند. برای نمونه پسوند «- زار» در فارسی علاوه بر اشاره به مفهوم مکان، به مفهوم کثرت چیزی نیز اشاره می‌نماید، مانند «گلـزار، لاله­زار»؛ در حالی‌که دیگر پسوندهای مکان­ساز همانند «- ستان، - کـده، - گاه و نمونه­های دیگر» از این ویژگی معنایی برخوردار نیستند. گفتنی است به موازات فرآیند ذکرشده، دو فرآیند «ترکیب» و «اشتقاق- ترکیب» نیز در این زمینه مورد بررسی قرار می‌گیرند. به همین سبب نگارندگان در پژوهش پیش رو بر آن بوده­اند تا با بهره‌گیری از سازوکارهای صرفِ‌ شناختی و دستاوردهای آن، همچون نظریه مقوله‌بندی، مفهوم‌سازی و حوزه‌سازی به بررسی این‌گونه محدودیت‌های معنایی ناظر بر عملکرد چنین پسوندهایی پرداخته و در‌نهایت به معرفی شاخص‌های شناختی دخیل در شکل‌گیری آن‌ها بپردازند.
متن کامل [PDF 295 kb]   (1719 دریافت)    
نوع مقاله: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: زبان شناسی|معناشناسی
دریافت: ۱۳۹۲/۷/۹ | پذیرش: ۱۳۹۲/۹/۱۲ | انتشار: ۱۳۹۵/۵/۱