دوره 6، شماره 3 - ( 1394 )                   جلد 6 شماره 3 صفحات 165-187 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


استادیار زبان انگلیسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
چکیده:   (3057 مشاهده)
این مقاله به بررسی آوایی کاهش واکه‌ای در زبان فارسی می‌پردازد. کاهش دیرش و کیفیت واکه‌های زبان فارسی در موضع فاقد تکیه با بررسی الگوی تغییرات دیرش و فرکانس سازه‌های F1 و F2 در بافت‌های همخوانی مختلف مورد برسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که دیرش واکه‌های تکیه‌بر به‌طور منظم و مستقل از نوع واکه و بافت همخوانی نسبت به واکه‌های بدون تکیه بیشتر است. اما تغییرات فرکانس سازه‌ها تا‌حد زیادی وابسته به نوع واکه است. بیشتر واکه‌ها تغییرات فرکانسی کمی دارند و جهت­گیری تغییرات آن‌ها به سمت مرکز فضای واکه‌ای صورت نمی‌گیرد. اما واکه /a/ تغییرات بیشتری داشته و جهت تغییرات آن نیز به سمت مرکز است. این نتایج هیچ‌یک از دو فرضیه تولیدی «مرکزی­شدگی» و «کاهش بافتی» را در ارتباط با کاهش کیفیت واکه در زبان فارسی تأیید نمی‌کند و بالعکس، نظریه «پراکندگی شنیداری درک گفتار» را تأیید می‌کند. بر‌اساس این نظریه، توزیع یا بازتوزیع عناصر واجی در فضای آوایی یک زبان به‌گونه­ای صورت می‌گیرد که تقابل شنیداری آن‌ها با یکدیگر به حداکثر میزان ممکن برسد.
متن کامل [PDF 465 kb]   (1380 دریافت)    
نوع مقاله: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: زبان شناسی
دریافت: ۱۳۹۲/۸/۱۲ | پذیرش: ۱۳۹۲/۱۲/۲۵ | انتشار: ۱۳۹۴/۵/۱