دوره 8، شماره 1 - ( 1396 )                   جلد 8 شماره 1 صفحات 207-230 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانش آموخته دکتری‌ زبان و ادبیات‌ عربی، دانشگاه‌ اصفهان، اصفهان، ایران
2- استاد زبان عربی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3- استادیار الهیات، دانشگاه اصفهان. ، اصفهان، ایران
چکیده:   (2202 مشاهده)
از مهم‌ترین راه‌هایی که امروزه در فهم معنای متون بسیار مورد استقبال ادب‌پژوهان قرار گرفته است، تکیه بر اصل روابط همنشینی و جانشینی است، این پژوهش با تکیه بر این اصل سعی دارد معنای صریح و ضمنی ظرف «دون» در قرآن کریم را مورد بحث و بررسی قرار داده، میزان توجه مترجمان قرآن به این معانی و انتقال آن به زبان مقصد ـ فارسی ـ را مشخص گرداند؛ مهم‌ترین یافته‌های این پژوهش که با روش معناشناسی ساختاری و با استناد بر متون تفسیری و زبانی نگاشته شده، بیانگر این مطلب است که واژه «دون» کارکردها و معانی مختلفی در قرآن کریم دارد که مترجمان در انتقال آنها همیشه موفق عمل نکرده‌اند. معنای پایه آن «غیریت مع التسفل»، تقریبا در تمامی کاربردها به­چشم­می­خورد، از این رو در برگردان «من­دون­الله» می­توان از «جز خدا که پایین­تر است» بهره­جست؛ برگردان «فرودِ» یا «از فرودِ» در ترجمه­های کهن فارسی نیز، از انطباق حداکثری ترجمه با واژه مبدأ برخوردار است؛ زیرا هم استثنای «غیر» و هم معنای «تسفل: فروتری» را در­خود گنجانده­است. سیاق و بافت کلام، مخصوصا متعلَق «دون»، در معنای نسبی آن مؤثر و به­اعتبار قرب و تأخّر و تسفّل در رتبه، یا کمیت یا کیفیت دارای معانی ضمنی «قبل، امام، غیر، اقل، و ...» نیز هست.
متن کامل [PDF 307 kb]   (1205 دریافت)    

دریافت: ۱۳۹۳/۱۰/۴ | پذیرش: ۱۳۹۴/۳/۱۲ | انتشار: ۱۳۹۶/۱/۱