دوره 5، شماره 4 - ( 1393 )                   جلد 5 شماره 4 صفحات 103-123 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت، رشت، ایران
2- دانشجوی دکتری زبان‌شناسی، دانشگاه بوعلی‌سینا همدان، همدان، ایران
چکیده:   (3389 مشاهده)
زبان تاتی از جمله زبان­هایی است که از میان شیوه­های رایج در بین زبان­های جهان برای نمایش روابط دستوری، از شیوه «حالت­نمایی» و «نشاندار کردن وابسته­ها» در کنار شیوه­های دیگری همچون «مطابقه» استفاده می­کند. این زبان یکی از زبان­های ایرانی شمال ­غربی است که گونه­های مختلف آن در برخی روستاها و شهرهای استان­های اردبیل، قزوین، زنجان و گیلان به صورت جزیره­های زبانی به حیات خود ادامه می­دهند. گونه مورد بررسی در این مقاله، دروی (dərav-i) تاتی مورد تکلم در روستای درو، از توابع شاهرود خلخال است. هدف از این پژوهش، بررسی نظام حالت­نمایی در این گونه است. با وجود ویژگی­های کهن این گونه زبانی، تاکنون تحقیقی در مورد نظام حالت­نمایی آن انجام نشده است؛ در‌حالی‌که این گونه، به علت مهاجرت بسیار زیاد نسل جوان به شهرهای اطراف و عدم انتقال به نسل بعدی، از زبان­هایی است که بسیار در معرض خطر فراموشی قرار دارد.  
متن کامل [PDF 299 kb]   (2013 دریافت)    
نوع مقاله: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: زبان شناسی|زبان شناسی تطبیقی
دریافت: ۱۳۹۲/۱/۲۱ | پذیرش: ۱۳۹۲/۶/۶ | انتشار: ۱۳۹۳/۱۰/۱