دانشگاه تربیت مدرس جستارهای زبانی 2322-3081 مقالات آماده انتشار 2025 11 21 Semiotic-Semantics of Dunqul’s Poetic Discourse based on Landowski's Approach: A Case Study of the Qasida from the Memoirs of al-Mutanabbi خوانش نشانه-معناشناسی گفتمان شعری أمل دنقل با تکیه بر نظام مبتنی بر تطبیق لاندوفسکی 27859 10.48311/LRR/lrr.2025.114678.0 FA آزاده قادری استادیار دانشگاه شهید باهنر کرمان پرییا رزمدیده دانشیار زبانشناسی، دانشگاه ولیعصر رفسنجان 0000-0002-9373-848X Journal Article 2025 08 09 This study conducts a semio-semantic analysis of the poetic discourse in Amal Dunqul’s ode “From the Memoirs of al-Mutanabbi,” examining how political and social concepts are represented through the dynamic interplay of symbols and linguistic indices against the backdrop of 1960s Egypt. Grounded in discourse semio-semantics with a focus on Landowski’s (2004) theory, the research undertakes a comparative study of historical subjects, utilizing the interactive system of adjustment and controlled drifts. The findings reveal that Dunqul, through the redefinition of figures such as al-Mutanabbi (a symbol of intellectualism and resistance), Kafur (a symbol of weak and passive governance), Khawla (a symbol of occupied Palestine), and Sayf al-Dawla (an archetype of the ideal ruler), employs political metaphors (such as “the rusted sword” and “slave traders” as Zionists) and spatial indicators (such as Jericho and Aleppo) to construct a multilayered discourse reflecting the lived experiences of Egypt’s social tensions. These elements, through linguistic action and sensory perception, reinforce ideologies of resistance, the pursuit of justice, and critique of ruling hegemony (Anwar Sadat). The discursive functions of the poem show that Dunqul transforms language into an instrument of “resistance” and, by employing a “Shoushi” discourse, calls upon his audience to rise up against prevailing political conditions. این پژوهش به تحلیل نشانه‌معناشناختی گفتمان شعری أمل دنقل در قصیدۀ «من مذکرات متنبی» می‌پردازد و چگونگی بازنمایی مفاهیم سیاسی و اجتماعی را از طریق تعامل پویای نمادها و شاخص‌های زبانی در بستر دهۀ ۱۹۶۰ مصر بررسی می‌کند. پژوهش حاضر بر پایۀ نشانه‌معناشناسی گفتمان با تأکید بر نظریۀ لاندوفسکی (2004) در مطالعۀ تطبیقی سوژه‌های تاریخی باتکیه‌بر نظام تعاملی تطبیق و لغزش‌های مهارشده انجام شده‌است. یافته‌ها نشان می‌دهد که دنقل با بازتعریف شخصیت‌هایی چون متنبی (نماد فرهیختگی و مقاومت)، کافور (نماد حاکمیت ضعیف و منفعل)، خوله (نماد سرزمین اشغالی فلسطین)، و سیف‌الدوله (نماد حاکم آرمانی)، و بهره‌گیری از استعاره‌های سیاسی (مانند «شمشیر زنگارگرفته» و «تجار الرقیق» به‌عنوان صهیونیست‌ها) و شاخص‌های مکانی (نظیر أریحا و حلب)، گفتمانی چندلایه خلق می‌کند که تجربۀ زیستۀ تنش‌های اجتماعی مصر را بازتاب می‌دهد. این عناصر، از طریق کنش زبانی و ادراک حسی، به تقویت ایدئولوژی مقاومت، عدالت‌خواهی، و نقد هژمونی حاکم (انور سادات) می‌انجامند. بررسی کارکردهای گفتمانی شعر آشکار می‌سازد که دنقل با تبدیل زبان به ابزار «مقاومت» و بهره‌گیری از گفتمان شوشی، مخاطب را به خیزش علیه شرایط سیاسی دعوت می‌کند.