دانشگاه تربیت مدرس جستارهای زبانی 2322-3081 مقالات آماده انتشار 2026 02 05 Multilingualism and Education in the Parsi Community of India in the 16th and 17th Centuries: A Historical and Linguistic Analysis چندزبانگی و آموزش در جامعه پارسیان هند در قرن 16 و 17 میلادی: تحلیلی تاریخی-زبان‌شناختی 28195 10.48311/lrr.2026.117494.82968 FA اسما رضائی دانش آموخته دکتری تاریخ ، گروه تاریخ، دانشکده ادبیات علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0003-3373-3609 فاطمه جان احمدی استاد گروه تاریخ، دانشکده ادبیات علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0003-4609-2011 Journal Article 2025 11 04 The Parsi community of India, one of the oldest Iranian migrant minorities, entered a new phase of social and cultural consolidation during the sixteenth and seventeenth centuries. Having migrated from Iran to the western coasts of India following political and religious pressures after the establishment of Islam, this group organized a network of religious, commercial, and administrative relations during this period.<br /> <br /> The central question of this study is: Which languages were used in the religious and social education of the Parsis during this era, and what functions did they serve?<br /> <br /> Adopting a descriptive-analytical approach and based on historical and linguistic sources, this research explores the role of language in the educational and identity structures of the Parsi community. The findings indicate that multilingualism within this group was not merely the result of living in a multilingual environment, but rather a conscious strategy for survival, distinction, and empowerment.<br /> <br /> Avestan and Pahlavi served ritualistic and identity functions; Persian and Gujarati, as languages of education and communication, acted as instruments for the transmission of knowledge and intergenerational continuity; and proficiency in Gujarati and Portuguese within the spheres of trade and external relations provided both economic and social capital.<br /> <br /> The Parsi educational system was thus founded upon a linguistic division of labor, wherein language simultaneously fulfilled ritual, educational, and status-related roles. جامعه پارسیان هند، یکی از کهن‌ترین اقلیت‌های مهاجر ایرانی، از قرون شانزدهم و هفدهم میلادی وارد مرحله‌ای تازه از تثبیت اجتماعی و فرهنگی شد. این گروه پس از استقرار اسلام از ایران به سواحل غربی هند کوچیده بودند که در این دوره به سامان‌دهی شبکه‌ای از روابط دینی، تجاری و اداری پرداختند. حال سوال اصلی این پژوهش آن است که چه زبان‌هایی در آموزش دینی و اجتماعی پارسیان در این دوره به‌کار می‌رفته است و چه کارکردهایی داشته‌اند؟ این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی و بر پایه منابع تاریخی و زبان‌شناختی، جایگاه زبان در ساختار آموزشی و هویتی پارسیان را واکاوی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که چندزبانگی در این جامعه نه صرفاً نتیجه زیست در محیطی چندزبانه، بلکه راهبردی آگاهانه برای بقا، تمایز و قدرت‌یابی بوده است. زبان‌های اوستایی و پهلوی، نقش آیینی و هویتی داشتند؛ فارسی و گجراتی در جایگاه زبان‌های آموزشی و ارتباطی، وسیله انتقال دانش و پیوند میان‌نسلی بودند؛ و تسلط بر گجراتی و پرتغالی در حوزه تجارت و روابط خارجی، سرمایه‌ای اقتصادی و منزلتی ایجاد می‌کرد. نظام آموزشی پارسیان بر پایه تقسیم کار زبانی استوار بود و از این‌رو، زبان در این جامعه هم‌زمان سه نقش آیینی، آموزشی و منزلتی را ایفا می‌کرد.