دانشگاه تربیت مدرس جستارهای زبانی 2322-3081 مقالات آماده انتشار 2026 04 05 Linguistic Representation of Body in Laylaneha and Duchenar; A Semiotic-Phenomenological Analysis بازنمایی زبانی تن در لیلانه‌ها و دوچنار؛ تحلیلی نشانه-پدیدارشناختی 28349 10.48311/lrr.2026.116629.1018 FA ابراهیم کنعانی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایران. 0000-0003-2737-5462 زهرا جوان بخت دانشجوی کارشناسی ارشد ادبیات روایی، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایران. 0009-0002-9823-5862 Journal Article 2025 10 17 This research, by applying the theoretical model of semiotic-phenomenological analysis, deals with the linguistic analysis and typology of the body in selected of Laylaneha and Duchenar by Hassan Roshan. The main question is how the perceptual-sensory subject, through bodily actions and interaction with other subjects and objects, shapes the semantic system of language in the context of the lived experience of presence? The aim is to analyze the bodily semantic system as a phenomenal text and to examine the process of the subject's sensory perception during the lived experience of presence from a linguistic perspective. The present study is qualitative, descriptive-analytical, and relies on linguistic and semiotic tools. In these two collections, the body has become a linguistic platform for representing personal, romantic, social, and historical experiences. In Laylanaha, the body is crystallized in the realm of romantic and individual linguistic representations; but in Duchenar, the body is reinterpreted as historical and social memory through linguistic and narrative capacities. In both works, the types of body, physical, reference, self-identity, meta-body, mythical and prosthetic have a prominent presence. Laylaneha, focusing on linguistic representations of the romantic/living body, and Duchenar, emphasizing linguistic representations of the historical/political body, recreate two distinct modes of corporeality in contemporary poetry. In Roshan's poetry, the body is considered the main platform for recording and representing collective memory and political, social, and cultural history through language. این پژوهش، ضمن بهره‌گیری از مدل نظریِ تحلیلِ نشانه-پدیدارشناختی، به تحلیل زبان‌شناختی و گونه‌شناسی تن در شعرهای منتخب از مجموعۀ شعری لیلانه‌ها و دوچنار اثر حسن روشان، می‌پردازد. پرسش اصلی پژوهش این است که سوژۀ ادراکی- حسی، چگونه از طریق کنش‎های تنی و تعامل با دیگر سوژها و ابژه‎ها، نظام معنایی زبان را در بستر تجربۀ زیستۀ حضور شکل می‎دهد؟ هدف پژوهش واکاوی نظام معنایی جسمانه‎ای به‎مثابۀ یک متن پدیداری و بررسی چگونگی فرایند ادراک حسی سوژۀ تن‌آگاه در جریان تجربۀ زیستۀ حضور از منظر زبانی است. پژوهش حاضر از نوع کیفی است که به روش توصیفی ـ تحلیلی و با اتکا به ابزارهای زبان‌شناختی و نشانه‎معناشناختی انجام می‎پذیرد. تن در این دو مجموعه، فراتر از یک کالبد زیستی صرف، به بستری زبانی برای بازنمایی تجربه‌های فردی، عاشقانه، اجتماعی و تاریخی بدل گشته است. در لیلانه‌ها، بدن در ساحت بازنمایی‌های زبانیِ عاشقانه و فردی تبلور یافته است؛ در حالی که در دوچنار، بدن به‎عنوان حافظه‌ی تاریخی و اجتماعی از طریق ظرفیت‌های زبانیِ و روایتی بازخوانی می‌شود. در هر دو اثر، گونه‌های تن، فیزیکی، مرجع، تن همانی، فراتن، اسطوره‌ای و پروتزی – حضوری شاخص در نظام نشانه‌شناختیِ شعر دارند. لیلانه‌ها با تمرکز بر بازنمایی‌های زبانیِ تنِ عاشقانه/زیسته و دوچنار با تأکید بر بازنمایی‌های زبانیِ تنِ تاریخی/سیاسی، دو شیوۀ متمایز از بدن‌مندی را در گفتمان معاصر فارسی بازآفرینی می‌کنند. این مسئله بیانگر آن است که بدن در شعر روشان، بستر اصلی ثبت و بازنماییِ حافظۀ جمعی و تاریخ سیاسی-اجتماعی و فرهنگی از طریق زبان محسوب می‌شود.