دانشگاه تربیت مدرس جستارهای زبانی 2322-3081 مقالات آماده انتشار 2026 04 11 The Instability of Language and the Emergence of the Disappeared in Jacques Dupin’s Poetry: Toward a Reading of Modern French Poetic Discourse نااستواری زبان و بازتاب امر ناپدید در شعر ژاک دوپن: تأملی بر گفتمان شعری مدرن فرانسه 28369 10.48311/lrr.2026.116568.1016 FA زهره الوندکوهی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فرانسه، گروه تخصصی زبان فرانسه و آلمانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0009-0007-2502-8949 مرتضی بابک معین دانشیار و عضو هیئت علمی گروه تخصصی زبان فرانسه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0003-2940-3279 لیلا شوبیری استادیار و عضو هیئت علمی گروه تخصصی زبان فرانسه و آلمانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-4933-8104 Journal Article 2025 09 25 Jacques Dupin, a prominent figure in post-World War II French poetry, crafted a poetic language characterized by rupture, opacity, and a constant tension between presence and absence. This study, employing a phenomenological approach and close reading of Dupin’s poems, innovatively explores language instability, embodiment, and active silence, demonstrating how his poetry departs from traditional and lyrical structures to redefine modern poetic discourse. Unlike previous studies focusing primarily on linguistic or aesthetic disruptions, this article integrates phenomenology (Heidegger, Merleau-Ponty) and Derridean deconstruction (différance, trace) to analyze language as an existential event that reveals the instability of meaning. The findings indicate that Dupin’s poetry, through the dissolution of the subject, the materiality of language, and silence as an act, poses a fundamental challenge to classical French poetic traditions. It contributes to a deeper understanding of modern French poetry, where language serves as both a site of loss and a space for renewed emergence. ژاک دوپن، یکی از شاعران برجسته در شعر مدرن فرانسه پس از جنگ جهانی دوم، زبانی شاعرانه خلق کرد که با مفاهیم بنیادین گسست، ابهام و تنش میان حضور و غیاب بنیاد گذاشته می‌شود. این پژوهش با رویکردی پدیدارشناختی و با تکیه بر خوانش موشکافانۀ اشعار دوپن، نوآورانه به بررسی ناپایداری زبان، بدن‌مندی و سکوت فعال می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه شعر او از ساختارهای سنتی و تغزلی فاصله گرفته و گفتمان شعری مدرن را بازتعریف می‌کند. برخلاف مطالعات پیشین که عمدتاً بر گسست‌های زبانی یا زیبایی‌شناختی تمرکز داشتند، این مقاله با تلفیق پدیدارشناسی هایدگر، مرلو-پونتی و ساختارشکنی دریدا (différance، به تعویق انداختن)، زبان را به‌عنوان رخدادی وجودی تحلیل می‌کند که ناپایداری معنا را آشکار می‌سازد. یافته‌ها نشان می‌دهند که شعر دوپن، از طریق فروپاشی سوژه، مادیت زبان و سکوت به‌مثابه کنش، چالشی بنیادین در برابر سنت‌های شعری کلاسیک فرانسه به وجود آورده و به فهم عمیق‌تری از گفتمان شعری مدرن کمک می‌کند؛ جایی که زبان هم محل فقدان و هم امکان زایش دوباره است.