دانشگاه تربیت مدرس جستارهای زبانی 2322-3081 7 5 2016 11 21 Politeness and Impoliteness in Persian-Speaking Youngsters’ Novels ادب و بی‌ادبی در رمان‌های نوجوانان فارسی‌زبان 1 22 6489 FA بهمن زندی استاد زبانشناسی همگانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران حسین رحمانی دانشجوی دکتری زبان شناسی همگانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران یحیی مدرسی استاد زبانشناسی همگانی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران مریم سادات غیاثیان استادیار زبانشناسی همگانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران بهمن زندی استاد زبانشناسی همگانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article Importing the pragmatic theories of ‘politeness’ (Brown and Levinson, 1987) and ‘impoliteness’ (Culpeper, 1996) into the domain of literary studies, this article intends to investigate politeness and impoliteness strategies used in ten highly acknowledged Persian youngsters’ novels published from 2002 to 2012. For a novel to be included in the samples it should not be translation; most of its events should be narrated through dialogues; and that it should have won the majority of prizes for youngsters’ literature. This article addresses two central research questions: (1) How is the characters’ uses of politeness and impoliteness strategies in peer-group and non-peer-group vary? (2) In general, which strategies (politeness strategies or impoliteness strategies) are more frequently used by characters in Persian-speaking Youngsters’ Novels? The results, came by Chi-Square test, demonstrate that the characters in Persian youngsters’ novels are more inclined to using impolite strategies in peer-group interactions compared to non-peer-group interactions and that characters, in general, make more use of politeness strategies than impoliteness strategies. پژوهش حاضر در نظر دارد با استفاده از نظریه‌های کاربردشناسی زبان‌ ـ‌ـ نظری ادب براون و لوینسون (1987) و نظری بی‌ادبی کالپپر (1996) ــ در ادبیات داستانی، به بررسی راهبردهای ادب و بی‌ادبی در ده رمان برگزید نوجوانان فارسی‌زبان بپردازد. جامع آماری پژوهش، رمان‌های نوجوانان فارسی‌زبان منتشرشده در فاصل سال‌های 1391-1381 است. نمونۀ آثار بررسی‌شده بر پای معیارهای تألیفی‌بودن، گفت‌وگومحوربودن و موردتأییدبودن ازسوی صاحب‌نظران در جشنواره‌ها، نقد و بررسی‌ها، جوایز دریافتی و ... انتخاب شده است. این پژوهش به دو پرسش اساسی پاسخ می‌دهد: 1. استفاد شخصیت‌های نوجوان از راهبردهای ادب و بی‌ادبی در میان گروه همسالان و در برخورد با دیگر شخصیت‌ها چه تفاوتی دارند؟ 2. به‌طورکلی، شخصیت‌های رمان نوجوانان، بیشتر از راهبردهای ادب استفاده می‌کنند یا از راهبردهای بی‌ادبی؟ نتایج به‌دست‌آمده از این پژوهش، براساس آزمون آماری خی‌دو، حاکی از آن است که شخصیت‌های نوجوان در این رمان‌ها در میان گروه همسالان از راهبردهای بی‌ادبی بیشتر استفاده می‌کنند و در برخورد با دیگر شخصیت‌ها بیشتر از راهبردهای ادب استفاده می‌کنند. افزون‌براین، در رمان‌های نوجوانان فارسی‌زبان شخصیت‌ها با اختلاف معنی‌داری، بیشتر از راهبردهای ادب استفاده می‌کنند. https://lrr.modares.ac.ir/article_6489_685bfde03eb646c27ed565881917c71c.pdf