دانشگاه تربیت مدرس جستارهای زبانی 2322-3081 8 5 2017 11 22 The Study of Sign-Semantics in Missionary Discourse of Musa (AS) نشانه‌معناشناسی گفتمان تبلیغی موسی(ع) 293 318 6589 FA فاطمه اکبری زاده استادیار زبان و ادبیات عرب، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران مرضیه محصص استادیار علوم قرآن و حدیث، دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده الهیات و ادیان، تهران، ایران فاطمه اکبری زاده استادیار زبان و ادبیات عرب، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران Journal Article The discourse of Quran is a multi-layered one and through meaning based methods one can clarify the value processing of meaning, its functional aspect and the influence of text. In this regard discursive sign-semantics approach through reading out the fluid systems of the text along with the formatting the superstructure tries to indicate the function, production and reception of the meaning in discursive systems. The present article by the use of tension model studies the sixty initial verses of Surah Shu'araa which narrates the missionary discourse of Musa (AS) to modelize and tranquil the Prophet (PUBH). The tensive atmosphere available in the discourse of verses includes the discursive systems and though fluctuating semantic boundaries forms the fluid process of meaning through the interaction with emotional and cognitive aspects. The discourse of verses is interactive and due to the presence of sensory perception and Shushi is in unstable and unexpected condition so that in the conflict of parties with the connection and disconnection in speaker space as well as aesthetic miraculous event, discourse goes to the discourse analyzing proses i.e. lordship, to shape within aesthetic aspects beyond the advertising competence and performance. <br> <br> گفتمان <strong><em>قرآن</em></strong> گفتمانی چندلایه است. با بهره­گیری از روش­های مطالعۀ معنا، فرایندهای ارزشی معنا و جنبۀ کاربردی و تأثیری متن را تا حدودی می‌توان روشن کرد و از این میان، روش تحلیل <br> نشانه­معناشناسی گفتمان، با بازخوانی نظام­های سیال متن ضمن روساخت قالب­بندی­شده، چگونگی کارکرد، تولید و دریافت معنا را در نظام­های گفتمانی تبیین می­کند. این جستار با بهره از الگوی تنشی تحلیل به مطالعۀ شصت آیۀ نخست سورۀ شعراء می­پردازد که جهت الگودهی و آرامش­دادن به پیامبر اکرم^(ص)، گفتمان تبلیغی حضرت موسی^(ع) را روایت می­کند. فضای تنشی حاکم بر گفتمان آیات در عین دربرگرفتن نظام‌های گفتمانی مختلف با نوسان مرزهای معنایی، فرایند سیال معنا را در تعامل دو بُعد عاطفی و شناختی شکل می‌دهد. گفتمان آیات تعاملی است و متأثر از حضور حسی ادراکی و شَوِشِی ر شرایطی ناپایدار و غیرمنتظره قرار دارد؛ به طوری­که در کشمکش طرف­های گفت­وگو با اتصال و انفصال در فضای گفته­پردازی و نیز با رخداد زیبایی­شناختی اعجاز، گفتمان به سمت مرکز عملیات گفته­پردازی<br> - که در اینجا «ربوبیت» است- سوگیری می­کند تا فراتر از نقطۀ توانش و کنش تبلیغی در ابعاد زیبایی‌شناختی، نتیجۀ نهایی رقم بخورد. https://lrr.modares.ac.ir/article_6589_a1b9f8050fb246fbec454302f6c14e22.pdf