دانشگاه تربیت مدرس جستارهای زبانی 2322-3081 10 4 2019 09 23 Persian Adverbs of Manner Revisited نگاهی نو به قید حالت در زبان فارسی 259 281 6738 FA غلامحسین کریمی دوستان استاد زبان‌شناسی دانشگاه تهران، تهران، ایران غلامحسین کریمی دوستان استاد زبان‌شناسی دانشگاه تهران، تهران، ایران وحیده تجلی دانشجوی دکتری زبان‌شناسی دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article The present article investigates the Persian so-called manner adverbs within the Davidsonian event semantics framework aiming at providing a more precise and comprehensive grouping for these adverbs. This category can be divided into two groups of manner and state adverbs. Manner adverbs are event-oriented, i.e. they modify the process of the event. State adverbs are participant-oriented, i.e. they modify the state of the agent or the theme during an event. Manner adverbs are divided into three categories of agent-oriented, resultative and pure manner adverbs. Agent-oriented adverbs modify the subevent of process and the agent; resultative adverbs modify the process and the result state of the event, and pure manner adverbs modify only the process of an event. State adverbs are divided into two subgroups of static depictive and dynamic depictive adverbs. Static depictive adverbs modify the state of the agent or theme during the event, and dynamic depictive adverbs mention the other action done by the agent, simultaneously. Therefore, state adverbs are the modifiers of agents and themes, which are noun phrases and as a result, contrary to the common view, adverbs can be noun modifiers. The only productive adverbial suffix of Persian is "-Ane". It attaches to some nouns and also adjectives which are not able to participate in an event structure, and makes agent-oriented adverbs out of them. The other state and manner adverbs are expressed by adjectives or preposition phrases. Consequently, the current classification of Persian manner adverbs is not accurate. The members of this group are very diverse and need to be treated differently.<br> <span>پژوهش حاضر رفتار توصیفگرهای موسوم به قید حالت در زبان فارسی را در چارچوب معنی­شناسی رویدادی، با هدف ارائۀ دسته­بندی مناسبی از آن­ها بررسی کرده است. با مشخص شدن تعریف قید حالت، قیدهای چگونگی از قیدهای حالت جدا و همۀ این قیدها زیر عنوان کلی قیدهای کیفیت دسته­بندی می­شوند. هر یک از این دسته­های توصیفگر با کمک عناصر معرفی­شده در معنی­شناسی رویدادی، به­ویژه موضوع رویدادی و محمول­های پایدار و ناپایدار و همچنین، محمول­های ثانویه به زیرشاخه­هایی تقسیم شده و رفتار آن­ها در این پژوهش بررسی شده است. قیدهای چگونگی که توصیفگر موضوع رویدادی هستند و مستقیماً خود رویداد را توصیف می­کنند، خود به سه دستۀ قیدهای کنشگر­محور، شبه</span> <span>­پیامدی و محض تقسیم می­شوند. قیدهای حالت نیز که موضوع درونی و موضوع بیرونی را توصیف می­کنند</span><span>،</span><span> در دو گروه فاعلی و مفعولی دسته­بندی می­شوند­. قیدهای حالت فاعلی خود به دو دستۀ ایستا و پویا تقسیم می­شوند. قیدهای حالت، توصیفگر گروه اسمی هستند و حالت کنشگر یا کنش­پذیر را در طول رویداد توصیف می­کنند. بنابراین، می­توانند با فعل­های مختلفی به­کار روند؛ اما قیدهای چگونگی که مستقیماً با فرایند رویداد مرتبط هستند محدودیت­های گزینشی بیشتری دارند و با هر فعلی نمی­توانند به­کار برده شوند.</span><br> <br> https://lrr.modares.ac.ir/article_6738_ddd993b2fef3fdff101872bb03cfded8.pdf