دانشگاه تربیت مدرس جستارهای زبانی 2322-3081 مقالات آماده انتشار 2025 10 14 Analyzing characterization techniques as a tool to produce discursive meaning: Insight from the interaction of pragmatics and stylistics in literary discourse شگردهای شخصیت پردازی به عنوان راهبردهای تولید معنا:شواهدی از تعامل دو حوزۀ کاربرد شناسی و سبک شناسی در تحلیل گفتمان ادبی 7261 10.48311/LRR/lrr.2024.7261 FA رضا رضایی استادیار زبان شناسی - گروه آموزشی زبان و ادبیات انگلیسی - دانشکده ادبیات و علوم انسانی - دانشگاه یاسوج 0000-0002-7636-6135 Journal Article 2025 07 13 Besides the main elements such as setting, theme, plot, and conflicts, any narrative or story requires another key element called character. It is the character that adds meaning and life to each of these elements, transforming a narrative into a compelling story. Characterization is essentially the process of bringing life and creating human figures from the elements of a narrative discourse. Creating and developing characters in the realm of storytelling and art is a delicate and novel task referred to as “characterization.” This process results in the creation of characters that are believable, engaging, and understandable for the audience. Characterization establishes a bridge of communication between the reader’s or viewer’s mind and the world of the story, enabling them to empathize with the characters, understand their emotions, and become curious about their actions and motivations, thereby increasing audience engagement.The corpus of this research consists of short stories by the Afghan author Mohammad Asef Soltanzadeh. The present study, relying on Soltanzadeh’s ability to utilize and develop story characters, is conducted in a descriptive-analytical manner. The aim has been to analyze the use of the element of characterization and the interaction between pragmatics and stylistics in three short stories from the collection “Nowruz is Only Splendid in Kabul,” considering Culpeper’s theoretical framework (2017). The results of this study indicate that characterization consistently follows three elements: the degree of narrative control, the dialectic of self and other, and explicit and implicit meanings within the overall narrative discourse, which the author skillfully employs. هر روایت یا داستان علاوه بر عناصر اصلی چون زمینه، مضمون، پی رنگ و کشمکش‌ها نیازمند یک عنصر اصلی دیگر به نام شخصیت است. این شخصیت است که به هر یک از این عناصر معنی و جان بخشیده و از روایت، روایت می‌سازد. شخصیت‌پردازی در واقع جان بخشیدن و خلق انسان از عناصر گفتمان داستانیست. آفرینش و پرداخت شخصیت‌ها در قلمرو داستان و هنر، امری ظریف و بدیع است که به آن "شخصیت‌پردازی" اطلاق می‌گردد. این فرآیند، به خلق کاراکترهایی می‌انجامد که برای مخاطب، باورپذیر، گیرا و قابل فهم باشند. شخصیت‌پردازی پلی ارتباطی میان ذهن خواننده یا بیننده و دنیای داستان برقرار می‌کند و او را قادر می‌سازد تا با شخصیت‌ها همذات پنداری کرده، احساساتشان را درک نماید و نسبت به اعمال و انگیزه‌هایشان کنجکاو شود که بر جذب مخاطب می افزاید<span dir="LTR">.پیکره پژوهش مجموعۀ داستان کوتاه محمد آصف سلطان زاده نویسنده افغانستانی است. پژوهش حاضر با تکیه بر میزان توانمندی سلطان‌زاده در راستای استفاده و پرداخت به شخصیت های داستانی و به شیوه‌ی توصیفی-تحلیلی صورت گرفته و کوشش بر این بوده است که به تحلیل استفاده از عنصر شخصیت‌پردازی و همچنین به شیوه تعامل دو حوزه کاربردشناسی و سبک شناسی در سه داستان کوتاه از مجموعه ی "نوروز فقط در کابل باصفاست"و با درنظر گرفتن چارچوب نظری کالپپر (2017) بپردازد. نتایج این پژوهش نشان داد که شخصیت پردازی همواره تابع سه عنصر درجه نظارت روایی ، دیالکتیک خود و دیگری و معانی صریح و ضمنی در کلیت گفتمان داستانی است که نویسنده به خوبی از آن ها بهره برده است.<br></span>