دوره 1، شماره 4 - ( 1389 )                   جلد 1 شماره 4 صفحات 50-27 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


1- استادیار گروه زبان شناسی آدرس مکاتبه: ایران، مشهد، میدان آزادی، دانشگاه فردوسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، گروه زبان شناسی
2- دانشجوی دوره دکتری گروه زبان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3- کارشناس ارشد گروه زبان شناسی (گرایش آموزش زبان فارسی به غیر فارسی زبانان)، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، انشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ا
چکیده:   (4834 مشاهده)
بسیاری از زبان شناسان ساختار هجایی زبان فارسی را شامل یک همخوان اجباری به عنوان آغازه هجا، یک واکه در جایگاه هسته و یک یا دو همخوان اختیاری در جایگاه پایانی می دانند. بر این اساس، این امکان که در زبان فارسی دو واکه در دو هجای مجاور در کنار یکدیگر قرار بگیرند وجود ندارد و در این زبان با شیوه های خاصی که مهم ترین آن ها افزایش همخوان میانجی است، از التقای مصوت ها جلوگیری می شود. در این مقاله، با یک بررسی میدانی و گردآوری داده ها از50 سخنگوی زبان فارسی مذکر و مؤنث، از سنین 18- 25 سال، ویژگی های اکوستیکی انسدادی چاکنایی و چگونگی بروز آن در جایگاه بین واکه ای در گفتار آهسته و گفتار سریع به دقت بررسی شده و نتایج این تحلیل ها در مقابل یکدیگر قرار گرفته است. به نظر می رسد در گفتار سریع و پیوسته، با حذف انسدادی چاکنایی امکان در کنار هم قرار گرفتن دو واکه وجود دارد و بدین ترتیب نظام هجایی زبان فارسی در گفتار محافظه کارانه و دقیق با نظام هجایی گفتار سریع و پیوسته تفاوت دارد.
متن کامل [PDF 1209 kb]   (1954 دریافت)    

انتشار: 1389/12/26

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.