دوره 4، شماره 2 - ( 1392 )                   جلد 4 شماره 2 صفحات 141-158 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Shafaghi M. The Speech Act of “Promise” and “Promise in Political Discourse”. IQBQ. 2013; 4 (2) :141-158
URL: http://journals.modares.ac.ir/article-14-4455-fa.html
شفقی مریم. کنش‌گفتاری «وعده» و «وعده در گفتمان سیاسی». جستارهای زبانی. 1392; 4 (2) :141-158

URL: http://journals.modares.ac.ir/article-14-4455-fa.html


استادیار گروه زبان روسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
چکیده:   (2183 مشاهده)
 کنش­گفتاری «وعده» می­تواند همگرا با دو کنش­گفتاری تشویق و سوگند باشد. این کنش گفتاری به واسطه وجود مفهوم وعده داوطلبانه و تعهدی که گوینده به خواست خود به مخاطب می­دهد، در زمره کنش­های گفتاری تعهدآور در طبقه­بندی کنش­های گفتاری جورج اُستین قرار می­گیرد. همچنین وجود مختصات اصلی افعال اجرایی «من، تو، اینجا و الان» در وعده موجب می شود آن را جزو کنش­های اجرایی قلمداد کنیم. در وعده سیاسی با توجه به اهداف و ویژگی­های فردی گوینده ممکن است راهکارهای اصل همکاری گرایس، یعنی کمیت، کیفیت، ارتباط و روش بیان نقض شوند. در یک وعده سیاسی به همان میزان که ممکن است کوتاه و مختصر سخن گفته شود، ممکن است از عنصر تکرار استفاده شود. بسیاری از وعده­های سیاسیِ داده شده تنها جنبه تبلیغاتی دارند و از جنبه عملی برخوردار نیستند. راهکار ارتباط معمولاً در وعده­های انتخاباتی حفظ می­شود و کمتر پیش می­آید که این راهکار در مرحله پیش از انتخابات نقض شود. کوشش در به کارگیری روش بیان درست و تأثیرگذار از روش­های فعالان سیاسی پیش از انتخابات است.
متن کامل [PDF 275 kb]   (1678 دریافت)    

دریافت: ۱۳۹۱/۶/۱۸ | پذیرش: ۱۳۹۱/۹/۲۵ | انتشار: ۱۳۹۱/۹/۲۵

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code