ابزارهای زبانی ایجاد، حفظ و تثبیت مرجعیت فردی راویان زن و مرد در مشروعیت‌بخشی به روایت در سه‌کتاب زویا پیرزاد و سلوک محمود دولت‌آبادی

نوع مقاله : علمی پژوهشی

نویسندگان
فرید دهقان طرزجانی 1
فرزان سجودی 2
امیرعلی نجومیان 3
مرتضی بابک معین 4
1 دانش‌آموختۀ دکتری زبان‌شناسی همگانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استاد زبان‌شناسی همگانی، دانشگاه هنر تهران، تهران، ایران.
3 دانشیار زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 دانشیار زبان و ادبیات فرانسه، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
10.52547/LRR.13.4.18
چکیده
مرجعیت‌بخشی در روایت فرایندی است که راوی از طریق مفصل‌بندی‌های گفتمانی، مشروعیتِ خود و روایتش را در داستان برمی‌سازد. هدف نگارندگان در این مقاله، بررسی فرایند‌های زبانی ایجاد، حفظ و تثبیت مرجعیت فردی دو راوی زن و مرد در روایت است. ازهمین‌رو، آن‌ها خوانشی واسازانه را با تکیه بر نظریه گفتمان لاکلا و موف (2001) و دریدا (1983) از مرجعیت فردی در روش‌شناسی ون‌لیوون (2007) ارائه کردند. آنگاه برای شناسایی ابزارهای زبانیِ فرایندهای ایجاد، حفظ و تثبیتِ مرجعیت فردی به‌سراغ سه کتاب پیرزاد و سلوک دولت‌آبادی رفتند و با گزینش هدفمند مواردِ وقوعِ مرجعیت فردی، آن‌ها را بررسی کردند. در پایان، پی ‌برده شد پیرزاد و دولت‌آبادی با استفاده از مواضع گفتمانی خود و دیگری، ایجاد گره‌گاه‌های گفتمانی و بلورینه‌ شدن حول آن‌ها سعی در مرجعیت‌بخشی به ابعاد خود و هم‌زمان، با طرد معانیِ نشانه‌ها از روایتِ دیگری سعی در مرجعیت‌زدایی دارند. همچنین، در سطح کلان‌تر آشکار شد خودِ بازنمایی‌شده دو راوی با یکدیگر تفاوت داشت؛ پیرزاد مایی گفتمانی را تشکیل داد و دولت‌آّبادی راوی همه‌چیزدان بود؛ این درحالی بود که هیچ کدام از این دو راوی از پارادوکس گریزی نداشتند.
کلیدواژه‌ها
واژه‌های کلیدی: مرجعیت فردی
واسازی
راوی
روایت
سه کتاب زویا پیرزاد
سلوک محمود دولت‌آبادی
موضوعات

عنوان مقاله English

Linguistic tools of the development, maintenance and fixation processes of the male and female narrators’ personal authority in legitimating the narrations of “Se-Ketab” by Zoya Pirzad and “Solok” by Mahmoud Dolatabadi

نویسندگان English

Farid Dehghaan Tarzjaani 1
Farzan Sojoodi 2
Amir Ali Nojoumian 3
Morteza Babak Moein 4
1 PhD Graduate, Department of Literature, Humanities and Social Sciences, Faculty of Foreign anguages, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
2 Professor, Department of Theater, Faculty of Cinema and Theater, Tehran University of Arts, Tehran, Iran
3 Associate Professor, Department of English Language and Literature,Faculty of Humanities, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran
4 Associate Professor, Department of French Language and Literature, Faculty of Foreign Languages, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
چکیده English

Authorization is a process in narration that according which the narrator constructs her/ his own legitimation and narration using the discursive articulations. The authors’ aim in this paper is to investigate the linguistic processes of development, maintenance and fixation of authorization which the female and male narrators use in the narrations. Hence, they provided a deconstructive reading of the authorization by Van Leeuwen (2007) based on Laclau and Mouffe (2001) and Derrida (1983). Then, in order to identify the linguistic tools of development, maintenance and fixation processes of the personal authority, they went through the “Se-Ketab” by Pirzad and “Solok” by Dolatabadi and purposefully examined those parts. Finally, it was found that Pirzad and Dolatabadi try to legitimize their own dimensions by using their selves and others’ positions, creating discursive nodes, and crystallizing around them. At the same time, they try to delegitimize by rejecting the meanings of the signs from others’ narratives. Also, on a larger scale, it was revealed that the two narrators’ self-representation was different; Pirzad constituted the discursive “We” and Dolatabadi an omniscient narrator. Neither of these two narrators could escape the paradox.

کلیدواژه‌ها English

personal authority
deconstruction
narrator
narration
“Se-Ketab” by Zoya Pirzad
“Solok” by Mahmoud Dolatabadi
• برتنز، ی. و. (2001). نظریة ادبی. ترجمۀ ف. سجودی (1382). تهران: مؤسسه انتشاراتی آهنگ دیگر.
• پیرزاد، ز. (1393). سه کتاب. تهران: نشر مرکز.
• دریدا، ژ. (1983). نامه‌ای به یک دوست ژاپنی. ترجمۀ ف. سجودی (1380). زیباشناخت، 5، 195- 200.
• دولت‌آبادی، م. (1394). سلوک. تهران: چشمه.
• سجودی، ف. (1387). نشانه‌شناسی کاربردی. تهران: نشر علم.
• صادقی، ع. ا. و غ. ا. ارژنگ (1358). دستور، سال دوم آموزش متوسطه عمومی فرهنگ و ادب. تهران: وزارت آموزش و پرورش.
• طباطبایی، ع. (1395). فرهنگ توصیفی دستور زبان فارسی. تهران: فرهنگ معاصر.
• نجومیان، ا. ع. (1394). نشانه در آستانه [جستارهایی در نشانه‌شناسی]. تهران: نشر نو.
• Crystal, David (1992). An Encyclopedia Dictionary of Language and Languages. Massachusetts: Blackwell Reference.
• Dunne, Michael (1989). “Varieties of Narrative Authority in Hawthorne's ‘Twice-Told Tales (1837)".” South Atlantic Review, no. 4: 33-49.
• Fujisawa, Tetsuya (2006). “The Narrator’s Authority in “Rappaccini’s Daughter”: The Special Truth in the Discrepancy between Story and Discourse”, THE BULLETIN OF TAKUMA NATIONAL COLLEGE OF TECHNOLOGY, no. 34: 27-39.
• Laclau, Ernesto and Chantal Mouffe (2001). Hegemony and Socialist Strategy, Toward a Radical Democratic Politics. Second edition. New York: Verso.
• O’Nill, Patrick (1994). Fictions of Discourse: Reading Narrative Theory. Toronto Buffalo Londaon: University of Toronto Press.
• Rojo, Martin, and Teun A. Van Dijk (1997). “There was a problem, and it was solved! Legitimating the expulsion of ‘illegal’ immigrants in Spanish parliamentary discourse”. Discourse & Society, 8, no. 4: 523–567.
• Vaara, Eero (2014). “Struggles over legitimacy in the Eurozone crisis: Discursive legitimation strategies and their ideological underpinnings”, Discourse & Society, 25, no. 4: 1-19.
• Vaara, Eero, and Janne Tienari. 2008. “A Discursive Perspective on Legitimation Strategies in Multinational Corporations”, Academy of Management Review, 33, no. 4: 985-993.
• Vaara, Eero, Janne Tienari, and Juha Laurila (2006). “Pulp and Paper Fiction: On the Discursive Legitimation of Global Industrial Restructuring”, Organization Studies, 27, no. 6: 789-810.
• Van Leeuwen, Theo. 1995. The Grammar of Legitimation. London: School of Printing, School of Media.
• Van Leeuwen, Theo (2008). Discourse and Practice: New Tools for Critical Analysis. Oxford: Oxford University Press.