افعال آینده در گذشته در زبان فارسی

نوع مقاله : علمی پژوهشی

نویسندگان
1 دانشگاه خوارزمی
2 هیئت علمی دانشگاه خوارزمی
چکیده
چکیده

نویسندگان مقاله ی حاضر پس از بررسی مساله ی زمان در افعال فارسی ، به بازنگری کارکرد افعال معین و افعال وجهی می پردازند و با طرح و نقد اقوال نویسندگان دستور زبان در این باره ، تمایز این دو نوع فعل را رد و شباهت های آنها را در زبان بیان می کنند و نشان می دهند که افعال وجهی و معین کارکرد همسانی دارند ؛ سپس با معرفی فعل "خواست" به عنوان فعل معین ( و نه فعل وجهی ) در افعالی نظیر " خواست برود و می خواست برود و ... " ، وجود زمان «آینده در گذشته» را در زبان فارسی مطرح می سازند و آن را با زمانی به همین نام در زبان انگلیسی مورد مقایسه قرار می دهند . نویسندگان اعتقاد دارند که زمان " آینده در گذشته " تنها یک زمان نیست بلکه در ترکیب با زمانهای دیگر نیز می تواند زمانهای جدیدی را در زیر مجموعه ی خود به وجود آورد .
کلیدواژه‌ها
موضوعات

عنوان مقاله English

The "future in past" verbs in the persian language.

نویسندگان English

seyed hassan nurmohammadi atashghah 1
Esmat Khoeini 2
nasergoli sarli 2
1 kharazmi university
2 faculty of kharazmi university
چکیده English



Abstract

After scrutiny the problem of time in Persian verbs, the writers of present essay proceed to revise the usage of auxiliary and modal verbs and by putting forward and criticizing the paroles of writers of Grammar about this subject, reject the difference of these two verbs and expressing the similarities of them in language and showing that modal and auxiliary verbs have the same usage; Then by presenting the verb 'willing' as auxiliary (but not modal) verb in verbs like "would to go" and "was going to go" and etc. putting forward the existence of the time of "future in the past" in Persian language and compering it with some time with the same name in English language. The writers believe that the time "future in the past" is not only a time but in combination with other times it can create some new times in it's subset.


کلیدواژه‌ها English

grammar
verb
auxiliary verb
Modal Verb
the time "
future in past"
- احمدی گیوی، حسن و انوری، حسن. (1377). دستورزبان فارسی 1 ( ویرایش دوم). تهران:فاطمی.
- ارژنگ، غلامرضا. (1374). دستورزبان فارسی امروز. تهران: قطره.
- باطنی ، محمدرضا. (1385). نگاهی تازه به دستورزبان. تهران : آگاه.
- باطنی، محمدرضا. (1391). توصیف ساختمان دستورزبان فارسی. تهران: امیرکبیر.
- حق شناس، علی محمد. (1387). تاریخ زبانشناسی. تهران: سمت.
- شریعت، محمدجواد. (1375). دستورزبان فارسی. تهران: اساطیر.
- صادقی، علی اشرف و ارژنگ، غلامرضا. (1358). دستور (درس نامۀ سال چهارم). تهران: گیل.
- طبیب زاده، امید. (1390). دستورزبان فارسی (براساس نظریۀ گروههای خودگردان در دستور وابستگی). تهران: مرکز.
- فرشیدورد، خسرو. (1384). دستورمفصل امروز. تهران: سخن.
- قریب، عبدالعظیم و دیگران. (1380). دستورزبان پنج استاد. زیرنظرسیروس شمیسا. تهران: فردوس.
- مشکور، محمدجواد. (1342). دستورنامه در صرف و نحو زبان فارسی. تهران: مؤسسه مطبوعاتی شرق.
- مشکوه الدینی، مهدی. (1382). دستورزبان فارسی (برپایۀ نظریه گشتاری)(ویراست دوم). مشهد : دانشگاه فردوسی.
- مشکوه الدینی، مهدی. (1386). سیرزبانشناسی. مشهد: دانشگاه فردوسی.
- مشکوه الدینی، مهدی. (1391). دستورزبان فارسی (واژگاه و پیوندهای ساختی). تهران: سمت.
- ناتل خانلری، پرویز. (1380). دستورزبان فارسی. تهران : توس.
- ناتل خانلری، پرویز. (1388). دستورتاریخی زبان فارسی. به کوشش عفت مستشارنیا. تهران: توس.
- نوبهار، مهر انگیز. (1389). دستورکاربردی زبان فارسی ( ویراست دوم). تهران: رهنما.
- وحیدیان کامیار، تقی. (1382). دستورزبان فارسی 1. تهران: سمت.
- همایونفرخ، عبدالرحیم. (1364). دستورجامع زبان فارسی(هفت جلد در یک مجلد). به کوشش رکن الدین همایونفرخ. تهران: علمی.
- یوسفی، حسین علی. (1379). دستورزبان فارسی 1و2. تهران: روزگار.